Dereń jadalny


Dereń jadalny (Cornus mas.) osiąga wysokość 5m i rozrasta się raczej na boki. Czasem tworzy niewielkie drzewo z szeroką koroną osadzoną na niskim pniu. Liście ma jajowate, przeciętnie długości 6 cm, o wyraźnym równoległym unerwieniu. Są one żywozielone, nieco lśniące. Żółte, drobne kwiaty zebrane są w małe pęczki, pokrywające pędy obficie, a przy tym rozwijają się bardzo wcześnie — czasem już na początku marca, przed liśćmi. Główną jednak zaletą derenia są jego owoce, cieszące się dawniej dużą popularnością; przede wszystkim stanowią one surowiec do wyrobu konfitur o niepowtarzalnym smaku i cenionej nalewki. Nadają się też na dżemy i wina. Owoce tego krzewu przypominają niewielkie śliweczki (długość 1,5-2 cm), jaskrawoczerwone i błyszczące, po całkowitym dojrzeniu prawie wiśniowe. Dojrzewają głównie we wrześniu, ale pierwsze owoce można zbierać w sierpniu, a ostatnie w październiku. Do jedzenia na surowo nadają się te, które zupełnie miękną i same opadają.

W niewielkich ogrodach wystarczy jeden krzew, w większych można ten gatunek zastosować na żywopłot; może to być nawet żywopłot formowany, jednak owoców będzie znacznie mniej.

Dereń jadalny może rosnąć nawet na ubogich i suchych terenach, choć najodpowiedniejsze są próchnicze gleby gliniasto-piaszczyste. Dobrze jest co 2-3 lata zwapnować glebę wokół krzewów. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale można sadzić go w miejscach cienistych (słabiej wówczas owocuje). Na mróz jest całkowicie wytrzymały.

W grupach sadzi się co 2-3 m, w żywopłotach co 1 m. Prześwietlać można co 2 lata, a nawet corocznie, gdyż cięcie starszych gałęzi jest trudne (twarde drewno).

Dereń biały

Informacje ogólne

Sadzenie krzewów

Pielęgnacja krzewów

Krzewy liściaste

Pnącza