Dereń biały


Dereń biały (Cornus alba). Gatunek ten nie przypomina derenia jadalnego ani pokrojem, ani owocami; podobne są tylko liście. Krzew osiąga wysokość 3 m i na taką samą szerokość rozrasta się na boki. Jego charakterystyczną cechą jest piękna ciemnoczerwona barwa pędów, wygląda więc ozdobnie również w zimie, na tle śniegu. Najjaskrawszą barwę mają pędy w lutym i w marcu. Kwiaty są drobne, kremowe, zebrane w płaskie, talerzowate kwiatostany.

Kwitnie głównie w końcu maja i w czerwcu, ale pojedyncze baldachy pojawiają się przez całe lato. Wczesną jesienią dojrzewają jego owoce - niejadalne, drobne (wielkości porzeczek), białe lub sinawe. Utrzymują się do końca października.

Spośród odmian tego gatunku na polecenie zasługuje dereń biały syberyjski (C. a. var. sibirica) - mniejszy od gatunku typowego i odznaczający się czerwieńszymi, prawie koralowymi pędami. Istnieją także dość efektowne odmiany o barwnych liściach, między innymi C. a. 'Argenteomarginata' o liściach z szeroką białą obwódką, a niektórych zupełnie białych. W jesieni wszystkie czerwienieją. Bardziej oryginalna niż ładna jest odmiana pstrolistna - C. a. 'Gouchaultii', której liście mają wiosną brzegi różowawe, później żółtawe.

Dereń biały najładniej wygląda w dużych grupach na ciemnym lub jasnym tle, a więc nadaje się głównie do większych ogrodów, gdzie można go odpowiednio zestawiać i eksponować.

Nie jest wybredny co do gleby, jednak musi ona być wilgotna. Może rosnąć nawet na terenach podmokłych. Nieźle znosi zacienienie, jednak odmiany o barwnych liściach powinny być sadzone w miejscach nasłonecznionych, gdyż tylko tam liście zachowują charakterystyczne kolory.

Dereń jadalny

Informacje ogólne

Sadzenie krzewów

Pielęgnacja krzewów

Krzewy liściaste

Pnącza